یک قلاده گربه چهار ساله نر در بیمارستان دانشکده دامپزشکی دانشگاه تهران تحت معاینه بالینی قرار گرفت. این حیوان به طور شدید بی حال، بی اشتها و دهیدراته بود. مخاط دهان، لثه و ملتحمه چشم بی رنگ و کمی زرد رنگ بود. حیوان به سختی نفس می کشید. به گفته صاحب دام دو روز اخیر اسهال و استفراغ هم داشت.در خون محیطی پرولیفراسیون رده میلوییدی از مرحله میلوسیت به بعد بسیار شدید و انحراف به چپ نوتروفیلی نشان می داد. تعداد باند ائوزینوفیلی و بازوفیلی، همچنین متامیلوسیت و میلوسیت ائوزینوفیلی و بازوفیلی نسبتا زیاد بود. همچنین پرولیفراسیون رده اریتروییدی نیز بسیار شدید بود به طوری که 46 درصد گلبول قرمز هسته دار (NRBC) و سلول های رده های مختلف اریتروییدی در گستره خون محیطی مشاهده می شد. بیشتری گلبول های قرمز آگلوتینه شده و رولو تشکیل داده بودند. هماتوکریت در حداقل طبیعی و حدود 33 درصد بود. اما آثار کم خونی مانند وجود هاول جولی، هینز بادی و پلی کروماژی در گلبول های قرمز مشاهده می شد. تعداد پلاکت ها کاهش یافته و تجمع شدید پلاکت ها همراه با پلاکت های غول آسا و بسیار بزرگ و آنیزوسیتوز شدید نیز در پلاکت ها مشاهده می شد. آزمایش بیوشیمیایی خون افزایش پروتئین تام (TP=7.9 g/dl) و آنزیم های کبدی ALT و AST به ترتیب 375 و 190 واحد بین المللی را نشان می داد. افزایش پروتئین تام و طبیعی بودن تقریبی هماتوکریت با وجود نشانه های کم خونی می تواند علت دهیدراتاسیون بدن حیوان باشد. افزایش آنزیم های کبدی نشانه اختلال فعالیت کبدی و التهاب این عضو است. در رادیوگرافی ریه ها ملتهب، کبد متورم و بزرگتر از اندازه طبیعی و هپاتومگالی دیده می شد. روده ها ملتهب و انباشته بودند. با مشاهده نشانه های فوق و عدم پاسخ بیمار به درمان های سیستمیک انجام شده؛ یک اختلال میلوپرولیفراتیو مزمن با غالبیت اریترولوکمی در این گربه تشخیص داده شد که با درگیری دستگاه گوارش، اسهال و استفراغ و اختلال تنفسی به دلیل نفوذ و انتشار سلولی به درون ریه و بافت های سیستم منوسیتی- ماکروفاژی، منجر به مرگ حیوان، چند روز پس از مراجعه به بیمارستان شد.